DE URGENTIE EN INTENTIE

Waarom voel je de urgentie om mij te berichten
na maandenlang geen contact
en net te doen alsof ik jou gisteren nog sprak en zag?
Je vraagt hoe het met mij gaat en of ik mij wel zonder jou vermaak.

Waarom zou ik mij niet zonder jou vermaken?
Als ik mij, voordat ik jou leerde kennen, al vermaakte?
Voor als je het niet wist: er was een tijd voor jou
en die zal er ook zijn na jou.

Dus wat is de urgentie en intentie om mij weer te berichten?
Is het om te vertellen dat jij je toch vergiste
en dat je in die maanden zonder mij, mij toch begon te missen?

Of is het om te vertellen dat jij je zoals gewoonlijk hebt bedacht,
te vertellen dat jij het verlangen naar mij weer hebt opgepakt
en dat de reden voor jouw bericht is dat ik weer op je rijden mag?

Advertenties

VERSPILDE TIJD

Ik liet je gaan,
omdat jij niet meer wilde.
Verspilde tijd.
Maar ik vergat niet,
dat je toch terugkomen zou.
Ook al was jij degene die mij verliet.

En ik had gelijk.
Je kwam inderdaad weer terug bij mij.
Kruipend op beide knieƫn kwam je.
Dus zei ik tegen mijn vriendinnen
en zij tegen mij: “Zie je nou wel”.

Dus liet ik je weer toe in mijn leven,
puur om mijn lusten weer door jou te laten vervullen.
Wetende dat ik jou na een korte tijd weer zat zou zijn
en jou maar al te graag dumpen wilde.
En dat niet ik, maar jij deze keer
jouw tijd aan mij verspilde.

WEGRENNEN

Ik zie mama kleding verzamelen
en die kleding in tassen proppen,
om daarna die tassen met kleding
voor papa te verstoppen.
Papa mag niet weten wat mama van plan is,
want dan wordt papa pissed.
Papa wil je namelijk niet boos maken,
anders gaat papa slaan, schoppen en schreeuwen.
Dat zal mama dan weer aan het huilen maken.
Daarom pakt mama die tassen ook in,
om die tassen een voor een
naar de buurvrouw te brengen.
Zodat wij straks met zijn drietjes
voor papa kunnen wegrennen.

LIEFDESSTRIJD

Ik probeerde jouw aandacht te trekken,
om jou vervolgens iets belangrijks te kunnen vertellen.
Ik wilde je namelijk waarschuwen dat ons einde in zicht was
en dat ik bijna op het punt stond om te vertrekken.
Zo eigenwijs als je bent,
reageerde en luisterde je niet.
In plaats daarvan,
negeerde je het
en duwde jij mij keer op keer weg.

En zo eigenwijs als ik ben,
kwam ik telkens bij jou terug.
Misschien omdat ik niet wist,
niet wist hoe ik zonder jou nou verder moest.
Daarom greep ik met beide handen de hand
waarmee jij mij telkens wegduwde,
om zo vervolgens toch nog wat langer bij jou te kunnen zijn,
omdat ik van de gedachte zonder jou
zo ontzettend gruwde.

Maar nu staat dan ons einde toch voor de deur,
omdat ik ervoor kies om niet langer te willen leven in deze sleur.
Begrijp mij niet verkeerd,
de gedachte zonder jou laat mij nog steeds gruwen.
Het is alleen tijd om die gedachte weg te duwen
en voor mezelf te kiezen.
Want ik wil mezelf niet in onze liefdesstrijd verliezen.

VERGIST

Daar stond je dan.
Na al die maanden stond je doodleuk in mijn zicht.
Het onherkenbare gevoel dat ik die maanden had
wanneer ik aan jou dacht,
werd weer bij het zien van jou
vervangen door gemis.
Het verraste mij dat ik jou zo plotseling zag,
maar gedag zeggen
en vragen hoe het nou
na al die maanden met jou gaat,
schoot bij mij in het verkeerde keelgat.
Er was namelijk een drempel die mij tegenhield,
want in mijn ogen heb jij alles wat wij hadden vernield.
Het moment dat ik jou namelijk het allerhardst nodig had,
was het moment dat jij mij vergat.
Je vergat mij en de momenten dat ik er wel voor jou was,
maar waar was jij dan toen ik jou nodig had?
Het weer zien van jou maakte inderdaad plaats voor gemis,
maar het herinnerde mij vooral
dat ik mij in al die jaren
in jou heb vergist.