Je wilt terug

Uit het niets sta je hier. Hier voor mijn neus. Ik ben er van geschrokken. ‘Hoi.’ Geen idee wat ik terug moet zeggen. Geen idee wat jij van mij verwacht. Veel of helemaal niks? Je vraagt of je naar binnen mag en of ik met je wil praten. Ik weet niet hoe ik moet reageren. Vanzelf doe je een stap naar voren. Mijn arm haal ik automatisch van de opening af. Ik draai me om en volg je naar de huiskamer. Uit beleefdheid vraag ik of je iets wilt drinken. Je schudt nee. Ik zie hoe je nerveus met je vingers speelt. ‘Neem maar plaats.’ Ik kijk hoe de vulling van de blauwe bank zakt door jouw gewicht. Mijn handen grijpen naar de stoel die niet zo ver van mij staat en ik schuif hem naar mij toe om er op te zitten. Stil zitten we elkaar aan te kijken. Zenuwachtig hap je naar adem. Dit keer zal ik niet degene zijn die het gesprek voert. Echt niet. Je vraagt hoe het met me gaat. Na één jaar, één fucking jaar, vraag je pas hoe het met me gaat.  Het gaat goed met me, dat weet je zelf ook. Heel goed zelfs. Je knikt. Uit onwetendheid en de doodse stilte, zeg je dat het ook goed met jou gaat. Maar dat het beter kan. Ik vind het vervelend dat je niet weet wat je wilt zeggen. Eindelijk begin je echt te praten. Je vertelt waarom je hier bent. In het hele jaar dat we elkaar niet gezien hebben, heb je iets gemist. Je hebt mij gemist. Ik wil wat terug zeggen, maar je praat door. Over hoe een spijt je wel niet hebt, hoe erg je jezelf haat dat je er niet voor gevochten hebt, hoe pijnlijk het voor je was om mij gebroken te zien. Je vertelt dat je na die dag getwijfeld hebt om te doen wat je nu aan het doen bent. Ik luister. Dit is iets waar ik zo lang op heb gewacht. Met liefde en pijn in je ogen kijk je mij aan. Met deze ogen vraag je of ik jou ook gemist heb. Ja, natuurlijk heb ik je gemist. Ik mis je nu nog steeds. Alleen heb ik er mee leren leven. Je snapt me. Alleen heb jij dat niet kunnen doen. Accepteren doe je nog steeds niet. Vanaf het begin wist je dat we bij elkaar horen. En dat wil je nog steeds doen. Je vraagt of ik nog steeds geloof. Ik haal mijn schouders op. Heel eerlijk gezegd wordt dit mij te veel. Te veel informatie, te veel emotie. Voor het eerst zie ik je huilen. Tranen glijden over je wangen. Zo natuurlijk doen ze dat. Ik kom naast je zitten en omhels je. Zo blijven we een tijdje zitten. Voorzichtig duw je me weg. Je begint weer te vertellen. Nu over de toekomst. Hoe jij je leven wilt leiden. Zoals net luister ik naar je. Je wilt terug. Terug bij mij. Terug in mijn leven.

2 thoughts on “Je wilt terug

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s