Tot nooit meer

Terwijl die ongelofelijke, lekkere beat van ‘On My Own’ van Miley Cyrus door mijn oren galmt, loop ik op de ritme van de muziek, alsof ik op de catwalk van de grootste modeshow loop, richting de bushalte. De wachtplek voor de bus staat vol met jonge guppies die net een paar maanden op het voortgezet onderwijs zitten en tussen die guppies zie ik wat oudere mensen er tussen staan. Wanneer ik wat dichterbij gekomen ben, spot ik een mooi, leeg plekje. Ik wurm mij tussen de menigte om die leegte op te vullen. Aan mij linkerkant zie ik een wat oudere dame. Ze kijkt naar de lucht. Ik kijk met haar mee. Een vliegtuig en wat vogels zie ik, terwijl Miley Cyrus nog steeds door mijn oren galmt. Uit het niets hoor ik aan mijn rechterkant ‘Hey, do you speak English?’ Ik kijk verschrikt en zie een jonge man met een stoppelbaardje staan.

Al die uren die ik spendeer op het station en bij de bushaltes waar ik weleens beland, zijn er altijd momentjes waarop ik mijn mobiel er bij pak. Met één tik op het beeldscherm ben ik verwijderd van de wereld waar ik op dat moment in leef en ben ik in het wereldje van het o-zo magische internet. Facebook.  Mijn favoriete app om de stille, vervelende en saaie minuten zo snel mogelijk voorbij te laten gaan. De korte, maar dramatische zinnen en de gigantische levensverhalen wat op dat platform wordt gezet, is dan echt genieten. Vooral die van ‘Hartstocht in de trein’.

Heel vaak komen er op deze pagina dramatische, maar ook vol met passie geschreven, romantische en ontroerende verhalen voorbij. Eén van de dramatiek wat vaak voorbij komt, is dat degene ’s morgens de trein binnen stapt, op een plek gaat zitten in één van die lelijke, paarsachtige coupés van de NS en recht of schuin voor hun uitkijken om vervolgens, wat voor hen, the one te spotten. Dikke entertainment dus. Maar wanneer ik een goed verhaal lees, wat met passie en liefde is geschreven, verlang ik ook naar zo’n iemand die mij van een afstand heeft bewonderd. Iemand die het grappig vond hoe ik keer op keer mijn bril op mijn neus drukte en hoe ik mijn handen door mijn haren haalde, omdat het op dat moment even niet zat.

Dit keer werden mijn verlangens omgezet naar realiteit. Nee. Ik vond het verhaal niet terug op ‘Hartstocht in de trein’ of één van die andere pagina’s, omdat hij bang was om mij aan te spreken. Hij sprak mij aan, in het Engels. Ik schrok, maar herstelde me weer en begon een gesprek met hem aan. Hij vertelde dat hij uit Amerika komt, hier in Nederland op vakantie is om vrienden te bezoeken en Nederland een vlak land vindt, wat erg jammer is. Want hij houdt er van om bergen te beklimmen. Nadat hij meer over zichzelf had verteld, vroeg hij naar mij. ‘What are you studying?’ Ik vertelde dat ik leerkracht wil worden, maar het nog niet zeker wist. Want om schrijfster te worden, is ook wel iets wat ik zie zitten. Hij begon te glimlachen en vertelde dat schrijven ontzettend goed voor je is. ‘It is the perfect way to express your feelings. Maybe you can teach other people to write, that would be a great job. Right?‘ Ik knikte en zag dat zijn bus er aankwam. ‘Your bus. Your bus is here.’ Hij pakte zijn grote rugzak en tas en liep richting de bus. ‘Have a nice day.’ riep ik hem nog na. ‘You too.

‘En tot nooit meer.’ mompelde ik in mezelf.

5 thoughts on “Tot nooit meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s