Het juiste moment

Ik voel hoe een hand mijn haar van mijn blote schouder weghaalt en zijn hand op die plek voor een paar seconden laat rusten. Het voelt vertrouwd, hét is vertrouwd. De huid van zijn hand die de huid van mijn schouder aanraakt, is iets wat ik eerder heb gevoeld. Iets waar ik eerder van heb genoten. Zijn hand verschuift langzaam van mijn schouder naar mijn bovenarm en dwingt mij om mij om te draaien. Ik draai mij om en zie dat hij voor mij staat. Nog steeds heeft hij mij vast bij mijn bovenarm. De verbazing die ik in mijn ogen heb, lijkt hij te zien. En zelfs te begrijpen. Zijn hoofd komt iets dichterbij, zodat ik kan verstaan wat hij zegt. Of ik even met hem naar buiten wil gaan. Hij wilt praten en dat kan niet hier. Voordat ik hem mijn antwoord heb gegeven of ik wel of niet met hem mee naar buiten wil, heeft hij die keuze al voor mij gemaakt. Hij trekt mij aan mijn arm, door de mensenmassa heen, naar buiten toe. Buiten laat hij mijn arm los en loopt hij een stukje verder, vastberaden dat ik hem zal achtervolgen. De twee weken waarin wij elkaar dagelijks zagen, kent hij mij beter dan ik had gedacht. Want ik achtervolg hem, haal hem in, stop hem en vraag waarom hij mij uit de menigte mee heb genomen naar buiten toe. Hier waar wij nu staan. De eerste zinnen die zijn mond verlaten, zijn de zinnen dat hij mij mist. Dat hij het niet langer volhoudt om mij niet te zien, niet aan te raken, niet naast mij in slaap vallen in de avond en wakker te worden in de ochtend. Het maakt hem gek. Zijn hand gaat teder over mijn wang. Hij wilt dit terug, mij terug in zijn leven. Rustig haal ik zijn hand van mijn gezicht af, kijk ik hem in zijn ogen aan en vertel ik hoe het zit. Hoe hij eerder aan mij vertelde dat elke blik, elke zoen, elke aanraking die we elkaar gaven fout is. Dat hij dit niet hoorde te doen, in ieder geval niet zo snel. Het was tenslotte pas een paar weken geleden dat hij haar niet meer zag. Tranen gleden over mijn wangen, want voor mij voelde elke blik, zoen en aanraking wél goed. En zelf vond ik helemaal niet dat hij snel ging, maar dat was egoïstisch van mij om tegen hem te zeggen. Want ik wilde dit niet kwijt, hem wilde ik niet kwijt. Het was voor hem gewoon niet het juiste moment om dit met mij op te bouwen. En nu, enkele weken later, staat hij weer voor mijn neus. Om te zeggen dat hij mij mist, mij terug wilt en hetgene wat wij enkele weken geleden achter ons lieten, weer op te pakken en op te bouwen. En aan mij de keuze over te laten of dit wel het juiste moment is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s