Dag topper

“Hij is er niet meer.” Als een bom kwam dat bericht binnen bij mij. Bij ons. Ik moest een paar keer knipperen met mijn ogen of ik het niet verkeerd las, vanwege het feit dat die dag mijn bril in de grachten was gevallen. En wat ik met alle trots afgelopen donderdag aan jou wilde vertellen. Een paar keer moest ik vragen of jij het wél was en niet iemand die dezelfde naam heeft wat jij droeg. En of het geen zieke grap was die zij, met ons drieën uithaalde, omdat wij weleens, onderling, flauwe grappen over jou maakte. Grappen waarbij we zeiden dat één van ons met jou zou gaan trouwen en dat één van ons verliefd op jou zou kunnen zijn. Maar dit keer was het geen grap, maar de werkelijkheid. De fucking werkelijkheid.

Het feit dat je weg bent en nooit meer bij ons terug zal keren, is iets wat mij nog steeds pijn doet. Het doet mij pijn dat ik afgelopen donderdag om acht uur op school aankwam en jou niet op de plek zag zitten waar jij altijd zat. Met jouw oortjes in, luisterend naar muziek. Dat ik niet meer naast je kon zitten, ik niet zag hoe jij je oortjes uitdeed, jouw mobiel in je zak stopte en vervolgens aan mij vroeg hoe het met mij gaat en hoe mijn week was. Je toonde oprecht interesse in mij en als wij aan het praten waren, pakte je dan ook geen enkele keer jouw mobiel, wat anderen wel altijd doen.  Al die ochtenden waar ik ook aan jou vroeg hoe het met je gaat, vertelde je mij nooit hoe het écht met jou ging. Met je allergrootste glimlach zei je dat het hartstikke goed met je gaat, maar het tegendeel heb je vorige week aan ons bewezen.

Vorige week heb je de keuze gemaakt om een einde aan jouw leven te maken, want je wilde niet meer hier zijn. Niet meer bij jouw ouders, broer, schoonzus, familie, vrienden, klasgenoten en de kinderen van jouw stage, maar daarboven. Waar alles, volgens jou beter lijkt te zijn. Want hier had je het idee dat jij overbodig was en dat niemand je zal missen. Zal ik je wat vertellen? Je was totaal niet overbodig, in ieder geval niet voor mij. En ik weet zeker dat je ook niet overbodig was voor alle andere mensen die jou nu met pijn moeten missen, want hoe moeten wij nu verder? Zonder jouw bruine pretogen en de glimlach die jij altijd op je gezicht had?

Had je het maar eerlijk aan mij vertelt hoe jij dacht over je eigen leven, net zoals jij eerlijk aan mij vertelde hoe ik weleens arrogant kijk. En dat ik gewoon uit eten moet gaan met de klas, want later moet ik ook met mensen uit eten gaan waar ik misschien een hekel aan heb. Want ik had je kunnen helpen, je er door moeilijke tijden door heen kunnen slepen en je een luisterend oor kunnen bieden, zoals ik deed bij de goede verhalen die jij mij vertelde.

Met pijn in mijn hart kan ik de tijd niet terugdraaien, want als ik dat kon, had ik dat écht met alle liefde gedaan. Zodat wij jou niet meer hoeven te missen. Want missen doen wij jou allemaal en het zal niet meer hetzelfde zijn zonder jou. Om jou te blijven herinneren en jou voor altijd in gedachten en mijn hart te hebben, zal ik voor jou, wanneer het zover is, uit eten gaan met de klas, mensen niet oordelen zonder ze een kans te hebben gegeven en genieten van het leven zoals jij, tot vorige week, deed.

Dag topper. Rust zacht.

8 thoughts on “Dag topper

  1. Heb hetzelfde meegemaakt, sterkte meid. Het zal altijd moeilijk blijven, maar geef jezelf de tijd en ruimte om dit te verwerken. Uiteindelijk wint je verdriet nu een veldslag, maar zullen de geweldige herinneringen de oorlog winnen.

    Veel liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s