Geen vader, wel een papa

‘Hoi pap!’ roep ik richting de keuken, terwijl ik de deur van de woonkamer open maak. Mijn ogen schieten automatisch naar de glazen tafel met een heleboel enveloppen er op. Nieuwsgierig loop ik naar de tafel toe en kijk ik of er tussen al deze enveloppen, ook een envelop voor mij bestemd is. Vreemd kijk ik op. Niet vanwege de reden dat er één voor mij is, maar omdat de envelop afkomstig is van een andere gemeente is waar ik in woon en hij al is open gemaakt. Snel gris ik de brief eruit en lees ik globaal de tekst door. ‘Pap! Ze vragen of ik weet waar mijn vader is.’ schreeuw ik naar de keuken.

Sinds dat ik zeven jaar ben, weet ik niet beter. De blonde, lange man met een best grote neus die een relatie met mijn moeder heeft, destijds bij ons is komen intrekken en waar ik totaal niet op lijk, is mijn papa. Een papa die ieder kind op deze wereld maar kan wensen. Vroeger deed en nu doet hij alles wat een vader in zijn kinds leven hoort te doen. Iets wat de mijne niet kan bieden: mijn biologische vader.

Want in een leven van een kind hoort een papa te zijn die je elke avond voordat je gaat slapen, je voorleest. Het er voor over heeft om elke zaterdagochtend vroeg op te staan, zodat hij je naar zwemles kan brengen. Met je naar de bibliotheek gaat en samen uren in de boeken rond te neuzen.  Je weleens op een zondag meeneemt naar een zwembad of schaatsbaan waar je de eerste stappen op het ijs zet, maar je ook waarschuwt, beschermt voor de mindere kanten in het leven; in plaats van ze zelf te creëren.

De mindere kanten creëren is iets waar mijn biologische vader goed in is. In plaats van dat hij liefdevol met mijn moeder omging, gaf hij haar eerder klappen met zijn vuisten en daar kwam weleens een stoel van te pas wat volop tegen haar kwam. Hem na de scheiding thuis opzoeken ging niet, want meneer spendeerde het meest van zijn tijd in de gevangenis. Ons zelf opzoeken iets iets wat hij ook niet normaal kon, want in plaats van de deurbel te gebruiken, gooide hij met alle woede het raam in en zette een achtervolging in naar mijn moeder met een stuk glas in zijn hand.

Dus of ik weet waar hij verblijft? Na 12 jaar hem niet gesproken te hebben en dat nog steeds niet willen, zou ik het absoluut niet weten. Want op dit moment heb ik meer dan 10 jaar een papa in mijn leven die de betere kanten laat zien in plaats van de mindere. En daar, daar ben ik hem ontzettend dankbaar voor.

Want iedere man op deze wereld met een kind kan een vader zijn, maar een papa? Dat is blijkbaar niet voor iedere man geschikt.

10 thoughts on “Geen vader, wel een papa

  1. Aah ik heb echt gehuild haha. Ik zie mijn vader al 14 jaar niet en heb net zo’n verhaal als jij. Hij heeft mijn moeder en mij gebruikt voor een verblijfsvergunning en vanaf dat ze getrouwd waren begon hij haar te slaan en criminele dingen te doen. Ze zijn nog 3 jaar bij elkaar gebleven maar daarna heb ik hem nooit meer gezien (hij heeft ook geen interesse in mij). Helaas hebben al mijn stiefvaders precies hetzelfde gedaan maar ik ben blij dat jij in ieder geval nog het geluk hebt dat jouw stiefvader zo lief is :) Mooi geschreven!

    1. Ahhhh, lieverd toch! Heftig dat je ook zoiets mee moest maken in je leven. En vooral dat je stiefvaders precies hetzelfde deden.
      Ik ben ook erg blij dat mijn (stief)vader lief is. Hem zie ik als mijn echte vader, ook al delen we niet hetzelfde DNA. Dank je wel, Layla! <3

      1. Zit jij er nog erg mee? Ik wel toen ik 12/13 was maar de laatste tijd eigenlijk helemaal niet meer (ik ben nu 17). Ik ben nog wel boos op hem omdat mn moeder alles alleen moet doen en betalen maar ik ben niet meer verdrietig, alleen als ik lees dat er meer mensen zijn die zoiets meemaken haha :)

      2. Ik zit er niet mee dat hij niet meer in mijn leven is, want heb er nooit behoefte aan gehad door wat hij allemaal heeft aangericht. Vind het alleen jammer dat ik op sommige momenten nog steeds geconfronteerd word dat hij mijn vader is.

  2. Kwam heel toevallig via google hier op je blog. Wat kan jij mooi schrijven zeg!
    Ik herinner jouw biologische vader ook nog van toen die tijd, inderdaad niet de fijnste man noch vader die er bestaat. Goed om te horen wel, dat jouw papa nu een hele lieve papa is!
    Wel raar dat de gemeente jou contacteerd over hem, juist vanwege dit soort taferelen, dat je helemaal niet met hem geconfronteerd wilt worden.
    Hoop dat alles goed gaat met jullie en je snel nog eens een keer te mogen zien, vanuit mijn ouders zijn jullie nog steeds van harte welkom om ons (ook mijn broers) te ontmoeten en te leren kennen :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s