Alweer een teleurstelling

Het was half 10. Ik stond op met de gedachte dat ik dit keer wel rustig mijn ochtend op kon starten. Ik nam een heerlijke, warme douche en nam uitgebreid de tijd voor mijn make-up, wat ik de vorige keer met mijn ontbijt oversloeg. Mijn eyeliner wilde niet meewerken, dus deed ik alles weer opnieuw. Nadat ik mijn routine gedaan had, en ik eindelijk tevreden was, keek ik naar de tijd op mijn laptop: het was 12 uur. ‘Nog een uur… En dan komt hij mij ophalen’, dacht ik en haalde ik voor de zoveelste keer rustig adem.

Wie ik bedoel met ‘hij’, is Jos. Jos is mijn rijinstructeur waar ik inmiddels 50 lessen bij in de auto zit. Afgelopen donderdag was het namelijk wéér zover: ik mocht voor de tweede keer afrijden. Jos stond stipt om 1 uur voor mijn huis met zijn grijze auto. Ik haalde nog een keer rustig adem, checkte of ik alles had: paspoort, sleutels en een ontspannen gevoel en stapte de deur uit.  ‘Hoi Jos!’, riep ik en nam plaats in de auto. Jos vroeg of ik lekker geslapen had, terwijl ik de auto startte. ‘Ja, heerlijk. En, én ik heb dit keer rustig kunnen ontbijten.’

Nadat ik een uurtje met Jos heb kunnen oefenen, wat mij goed deed, begon het echte werk…

Dus was het om 2 uur zover: we liepen dezelfde trap omhoog, zoals de vorige keer, bij het CBR. Van te voren had Jos al aangegeven dat ik tafel numero 5, en daar zag ik een man bij staan. Opgelucht haalde ik adem, totdat ik een vrouw naast hem zag staan. En voor als je de fabels en feiten niet kent omtrent het CBR: je kan beter een man dan een vrouw hebben als examinator. Goed, ik stelde mezelf voor aan deze twee mensen. Meneer vertelde dat hij een examinator in opleiding was, en dat die vrouw zijn mentor is en ook erbij komt zitten in de auto. ‘Dankjewel voor de verrassing’, is het eerste wat in mijn hoofd omging. Ten tweede dacht ik dat ik dit weer moest hebben.

‘Jos! Het ging best goed voor m’n gevoel. Geen mensen aangereden, goed ver vooruit gekeken, een mevrouw met een rollator het zebrapad over laten gaan en een groep fietsende kinderen voorrang gegeven.’

Na het standaard gelul, ogentest en het bandenpraatje gingen we hoor. Eerst vroeg meneer in de auto of ik bekend was in Alkmaar, waarop ik antwoordde dat ik het redelijk wist. ‘Nou. Als je naar de kruising toegaat, ga je rechtdoor. Dan kom je bij een rotonde terecht, daar ga je linksaf. Bij de volgende rotonde, ga je rechts en daar parkeer je op de parkeerplaats.’

Op een wat sarcastische manier, met een nerveus ondertoontje, zei ik dat ik ondertussen wel de weg ging vragen. Hoe kon deze meneer nou van mij verwachten dat ik het hele riedeltje zou gaan onthouden?

Nadat ik zijn aanwijzingen had gevolgd, en gelukkig het examen voorbij was, stapte ik met een opgelucht gevoel de auto had. Zijn mentor en hij moesten in de auto nog overleggen, wat best lang duurde. ‘Jos! Het ging best goed voor m’n gevoel. Geen mensen aangereden, goed ver vooruit gekeken, een mevrouw met een rollator het zebrapad over laten gaan en een groep fietsende kinderen voorrang gegeven’, vertelde ik in het kort terwijl we aan het genieten waren van het zonnetje.

Meneer en mevrouw kwamen na een bespreking van ongeveer vijf minuten de auto uit en met z’n vieren gingen we de trap op: de trap naar het verlossende antwoord. We namen plaats aan tafel en meneer keek mij serieus aan. ‘Helaas Wendy. Ik zal je weer moeten teleurstellen…’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s