De sterkste overwint

‘Doei moemoe. Tot zo’, roepen we. Wanneer we thuis zijn na de wekelijkse zwemles op de woensdagmiddag, gaan we samen de badkamer in. Ik, als oudere zus, laat het badje vol lopen met water en hij, als jongere broertje, stapt er in. Samen spelen in de douche, gaan we om de beurt in het badje en ineens horen we glas vallen. ‘Wat is dat? Is mama al weer thuis?’, vraagt hij. Ik heb werkelijk geen idee en stel voor dat we kijken wat er aan de hand is. Eigenlijk vraag ik aan hem of hij wil kijken, maar hij durft niet. ‘Is niks ergs. Volgens mij heeft mama een bord laten vallen’, zeg ik dan.

Na een minuut of vijf goed geluisterd te hebben, lijken we niks bijzonders meer te horen. Ik weet zeker dat er niks aan de hand is, waardoor we allebei de gezellige sfeer van net weer oppakken. We kliederen met het water en laten een straal met warme water opnieuw het badje in lopen.

Wanneer we voetstappen op de trap horen, nemen we aan dat het onze moeder is. De deur wordt met alle haast geopend, en zien we twee buurvrouwen verschijnen. Allebei worden we afgedroogd, in een handdoek gewikkeld en opgetild.  Ieder door één buurvrouw. Niet wetende wat er aan de hand is.

Beneden aangekomen zie ik dat er geen bord gevallen is, maar dat het raam ingeslagen is. Ik kijk verschikt. Wat is hier gebeurd? Nog steeds opgetild door de buurvrouw stappen we deur uit. In die tien stappen die wij zetten om naar het huis van de buurvrouw te gaan, zie ik de ravage buiten. Overal ligt glas verspreid, en een politieauto met de sirene nog aan.

Aangekomen in het huis zien we onze moeder. ‘Wat is er gebeurd, mama?’ Mama lijkt geen antwoord te willen geven, daarom besluit ze voor zich uit te staren. Inmiddels hebben een aantal mensen zich verzameld in de woonkamer om voor ons te kunnen zorgen en te ondersteunen waar het nodig is. Ik ben verbijsterd. Wat is er nou toch aan de hand?

Dertien jaar later weet ik precies wat er aan de hand bleek te zijn. Onze biologische vader had mijn moeder tijdens haar trip naar de supermarkt toe gespot. Hij is haar gaan volgen tot de plek waar zij moest zijn: onze woning. Voor de woning kregen zij een ‘akkefietje’, wat uit de hand is gelopen. Hij besloot daardoor het raam in te slaan en haar met dat stuk glas te achtervolgen en haar te bedreigen dat hij haar zou vermoorden.

Het beeld dat mijn moeder toen op haar knieën ging en bad, volgens mij voor een beter leven, wis ik niet zomaar uit mijn hoofd.

Gelukkig hebben we dat beter leven na alle ellende toch nog gekregen. De sterkste overwint, mama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s