Was het maar andersom

‘Doei moemoe! Tot straks’, roepen we. Wanneer we na een fietstocht van vijftien minuten weer thuis zijn van de wekelijkse zwemles op de woensdagmiddag, duiken we direct de badkamer in om het chloor van ons af te kunnen spoelen. Als oudere zus laat ik het ronde, kleine bad vollopen met warm water en hij, als jongere en kleinere broertje, stapt erin. We wassen onze haren met shampoo, kliederen wat met het water en schuim en gaan om de beurt het warme badje in. Plotseling horen we glas vallen. ‘Wat is dat? Is mama alweer thuis van de supermarkt?’, vraagt hij. Ik heb geen idee wat er aan de hand zou kunnen zijn en stel voor dat we gaan kijken. Eigenlijk vraag ik aan hem of hij wil kijken, maar hij durft niet. Ik durf ook niet. ‘Het is niks ergs. Volgens mij heeft mama een bord laten vallen’, zeg ik dan om onszelf gerust te stellen.

“Dan was alles, wat hierna zou gebeuren ons bespaard gebleven.”

We blijven nog even luisteren, maar lijken niks meer te horen. ‘Zie je wel, er is niks aan de hand’, zeg ik dan en we gaan verder waar we gebleven waren. We gooien water naar elkaar, laten opnieuw een straal met warm water het bad inlopen en blazen het schuim van onze handen. Wanneer we voetstappen op de trap horen, nemen we aan dat het onze moeder is. Maar niets lijkt minder waar. Het zijn onze buurvrouwen die met alle haast de badkamerdeur openen. Beiden worden we afgedroogd, in een handdoek gewikkeld en opgetild. Ieder door een buurvrouw, niet wetende wat er aan de hand is.

Wanneer we beneden aankomen, zie ik dat ik ongelijk had. Mama heeft geen bord laten vallen, maar het raam blijkt ingeslagen. Wanneer we de voordeur uitstappen om vervolgens naar het huis van de buurvrouw te gaan, zie ik de ravage buiten. Overal zie ik glas liggen en zie ik politieauto’s die de sirenes nog aan hebben staan. Wat is er in godsnaam gebeurd? In het huis van de buurvrouw zie ik dan eindelijk onze moeder. ‘Mama, wat is er gebeurd?’, vraag ik in het Vietnamees. Geen antwoord. Ze is niet in staat om antwoord te geven op mijn vraag en staart voor zich uit.

Enkele jaren later krijg ik dan eindelijk antwoord op mijn vraag. Wat blijkt, is dat mijn biologische vader, waarmee we geen contact hebben, mijn moeder had opgemerkt terwijl zij net vertrok van de supermarkt. Hij achtervolgde haar tot haar eindbestemming, namelijk ons huis, dat tot zover voor hem onbekend was uit onze veiligheid. Voor het huis kregen zij ruzie, waardoor hij vervolgens uit woede het raam insloeg. Met een gebroken stuk glas is hij daarna achter haar aangerend en heeft hij geschreeuwd dat hij haar zou vermoorden.

Was het maar andersom geweest en was het maar gelukt. Hij dood. Dan was alles, wat hierna zou gebeuren ons bespaard gebleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s