Een nieuw decennium

Het is twaalf uur geweest, dat betekent dat het officieel oudejaarsdag is. Toen ik een aantal dagen geleden vooruitblikte op deze dag, zag ik het als een doodnormale dag. Niet teveel poespas, aangezien ik oude- en nieuwjaarsdag thuis spendeer. Niet teveel terugblikken en sentimenteel doen, omdat het een heftig, maar bijzonder jaar voor mij is geweest. Tot gisteren de realisatie kwam dat we niet zomaar een nieuw jaar ingaan. We omarmen namelijk een nieuw decennium. Misschien is het toch wél goed om terug te blikken wat het afgelopen jaar mij heeft gebracht.

In januari rondde ik mijn derdejaars stage af met een zeven en besloot ik daarna alles op alles te zetten om mijn minor in een keer te halen, die ik begin februari zou volgen. De kloof tussen het afronden van mijn stage en het volgen van mijn minor was ruim veertien dagen. Omdat mijn moeder naar Vietnam vertrok voor drie maanden, ik ruim veertien dagen vrij had, besloot ik ook om naar Vietnam te vertrekken. Al kon ik daar maar voor een korte tijd zijn, ik wilde en moest erheen. Ik vertrok twee dagen later dan mijn moeder. Nooit had ik me alleen bevonden op een vliegveld, nooit had ik alleen in een vliegtuig gezeten. Daar ging ik dan: zestien uur alleen in een vliegtuig, met een overstap op Dubai, onderweg naar Vietnam na dertien jaar.

De keuze om naar Vietnam te vertrekken voor zo’n korte periode, is een van de beste beslissingen geweest. Het voelde als thuiskomen. Familie die ik dertien jaar niet had gezien of überhaupt nooit had gezien, verwelkomde mij met alle liefde. Ik voelde direct een band, ondanks de taalbarrière en die ik nauwelijks met mensen heb in het koude Nederland. In Vietnam bezocht ik de graven van mijn opa en oma, ontdekte ik dat familie op nummer een staat en bezocht ik mijn oma van mijn vaders kant. De laatste keer dat zij mij zag, was ik een jaar. Ik heb namelijk geen contact met mijn vader en hierdoor zie ik dat gedeelte van de familie ook niet. Eerst vond ik het apart om haar te zien. Waarom had mijn moeder mij hiernaartoe gebracht? Naarmate de tijd vorderde, haar gezien en gesproken te hebben, was ik mijn moeder dankbaar. Dankbaar dat mijn oma mij heeft kunnen zien, aangezien zij met een schuldgevoel leeft, dat aan mijn vader te wijten is.

Het moment dat ik terugkeerde naar Nederland en weer thuis was, was het thuis niet meer zoals het altijd was. Ik moet eerlijk zijn, dat was het al een hele lange tijd niet. Mijn moeder was nog steeds in Vietnam, zij zou pas begin april terugkeren en thuis moesten we het zien te redden met z’n drieën. Terwijl ik mijn best deed om het zo soepel mogelijk te laten verlopen, was mijn inzet blijkbaar niet goed genoeg. Ik kreeg barstende ruzie met mijn vaderfiguur, nadat ik erachter kwam dat hij niet met zijn handen van andermans spullen af kan blijven. Ik verloor de band, de connectie die ik vanaf mijn zevende met hem had opgebouwd en daarnaast voelde thuis niet meer als thuis.

Tijd om te treuren was er niet. Het ‘normale’ leven ging gewoon door. Ik volgde mijn minor ‘Human Resource Management’, zette mijn eerste neuspiercing en behaalde mijn startassessment voor mijn vierdejaars stage. In dit gesprek werd mij gevraagd wat mijn drijfveer is om lerares te worden en waarom ik ervoor heb gekozen om in Amsterdam-Zuidoost te werken. Tijdens dit gesprek rolden er tranen over mijn wangen en kwamen er emoties los, waar ik een langere tijd voor gevlucht was. Maar ook hier ondervond ik dat er geen tijd was om te treuren.

Ik haalde mijn minor in een keer en kreeg een e-mail van mijn huidige teamleider, of ik nog geïnteresseerd was om volgend schooljaar les te geven. Na het sollicitatiegesprek met de directeur en teamleider kwamen we tot de conclusie dat we graag met elkaar in zee gaan. Ik kreeg na de zomervakantie een tweede, vierde en bijlesklas(sen). Dit was voor mij de reden om mijn bijbaantje bij JD Sports, waar ik drie jaar lang gewerkt hebt, op te zeggen. Het was tijd om in de zomervakantie uit te rusten en met een frisse start te kunnen aan mijn nieuwe baan als lerares Nederlands.

Een frisse start was het zeker. Naast dat ik begon als lerares, wat ik in het begin als heftig en zwaar ervoer, verliet ik ook mijn ouderlijk huis. Ik trok in het appartement van mijn beste vriendin, die voor een half jaar naar Zuid-Afrika vertrok. Dit was een van mijn andere beste beslissingen. Ik kreeg eindelijk de rust en vrijheid waar ik naar op zoek was en ondervond dat ik nooit meer iets anders wil. Daarnaast werd ik vierentwintig, zette ik mijn tweede neuspiercing en vond ik dat het tijd was voor mijn eerste tattoo: een draak op mijn rug. Die draak staat voor kracht.

Ik wil met kracht het nieuwe decennium ingaan en wil graag de mensen bedanken die mij dat hebben gegeven in het afgelopen jaar. Bedankt dat ik liefde, vreugde én pijn heb mogen ervaren. Bedankt dat er mensen zijn die in mij geloven, het beste uit mij willen halen, mij vertrouwen en van mij houden. Tot in het nieuwe decennium.

Een reactie op “Een nieuw decennium

Laat een reactie achter op . Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s