Afgebroken muur

Heel voorzichtig, beetje bij beetje, breekt de muur af die ik jarenlang heb opgebouwd.
De muur waar ik mij jaren achter probeer te verstoppen, waar ik mezelf probeer te beschermen, want het is en voelt daar zo vertrouwd.
Maar door het kennismaken met jou, door de nachtelijke avonturen met jou, door elke aanraking van jou, valt er elke keer weer een laag van die muur af.
En dat jouw aanrakingen vertrouwder voelen dan mij te verstoppen achter die opgebouwde muur, had ik niet verwacht.
Je laat mij telkens snakken naar meer, want niet met jou zijn, geen aanrakingen van jou, voelt dan ook als een straf.
Ik raak met de tijd verslaafder aan jou, met de tijd verwacht ik meer van jou en apprecieer ik jou.

Maar met de tijd merk ik ook dat jij afstandelijker wordt, dat elke aanraking van jou steeds minder wordt en als ik toch door jou aangeraakt wordt, dat deze aanraking op mijn kwetsbare, blote huid kouder aanvoelt.
Ik vraag jou erom, schreeuw erom en huil erom.
Je hebt het niet zo bedoeld en hebt spijt dat het tussen ons tweeën zo is gegroeid.
Het was tenslotte ook niet mijn bedoeling om verslaafd aan jou te raken en vraag mij dan ook af of dat wel het juiste was, of ik mij niet had moeten blijven verstoppen, zodat ik mezelf kon blijven beschermen en hier niet in verzeild raakte.
We nemen afstand, tot er radiostilte tussen ons is en begin ik maar weer aan de muur te bouwen waar ik toentertijd gebleven was.

Advertenties

Ik wil niet

Ik wil mijn gevoelens tegenover jou niet uiten,
want ik weet dondersgoed dat je er niets mee doet.
En als ik besluit dat wel te doen, geeft dat alleen maar meer gedoe.

Ik wil namelijk niet tegen jou zeggen dat je mij kwaad maakt,
want het weten van mijn diepste gevoelens én vermoedens,
dat ben je niet waard.

Ik wil niet dat je weet dat ik soms avonden om jou lig te huilen
en dat ik de volgende dag mijn verschrikkelijke best doe
om dat te verschuilen.

Ik wil niet dat je hoort dat je beetje bij beetje, elke dag weer,
mijn hart breekt. En dat je weet dat ik elke avond smeek
om dit niet te hoeven voelen.

Ik wil niet dat je weet dat je mij soms onzeker maakt
en dat ik dat vooral ben, wanneer ik zie dat jij je met anderen vermaakt.
Want die onzekerheid die ik voel, is volgens jou dan niet zo bedoelt.

Ik wil niet dat je weet dat je mij soms tot wanhoop drijft.
Tot zo’n wanhoop dat ik weer naast jou lig
en dan opnieuw de liefde, zoals jij het noemt, met jou bedrijf.

Urgentie en intentie

Waarom voel je de urgentie om mij te berichten
na maandenlang geen contact
en net te doen alsof ik jou gisteren nog sprak en zag?
Je vraagt hoe het met mij gaat en of ik mij wel zonder jou vermaak.

Waarom zou ik mij niet zonder jou vermaken?
Als ik mij, voordat ik jou leerde kennen, al vermaakte?
Voor als je het nog niet weet: er was een tijd voor jou
en die zal er ook zijn na jou.

Dus wat is de urgentie en jouw intentie om mij weer te berichten?
Is het om te vertellen dat jij je toch vergiste
en dat je in die maanden zonder mij, mij toch begon te missen?

Of is het om te vertellen dat jij je zoals gewoonlijk weer hebt bedacht,
te vertellen dat jij het verlangen naar mij weer hebt opgepakt
en dat de reden voor jouw bericht is dat ik weer op je rijden mag?

Liefdesstrijd

Ik probeerde jouw aandacht te trekken,
om jou iets belangrijks te kunnen vertellen.
Ik wilde je namelijk waarschuwen dat ons einde in zicht was
en dat ik bijna op het punt stond om te vertrekken.
Zo eigenwijs als je bent, reageerde en luisterde je niet.
In plaats daarvan, negeerde je het
en duwde jij mij keer op keer weg.

En zo eigenwijs als ik ben, kwam ik telkens bij jou terug.
Misschien omdat ik niet wist,
niet wist hoe ik zonder jou nou verder moest.
Daarom greep ik met beide handen de hand
waarmee jij mij telkens wegduwde,
om zo vervolgens toch nog wat langer bij jou te kunnen zijn,
omdat ik van de gedachte zonder jou zo ontzettend gruwde.

Maar nu staat dan ons einde toch voor de deur,
omdat ik ervoor kies om niet langer te willen leven in deze sleur.
Begrijp mij niet verkeerd,
de gedachte zonder jou laat mij nog steeds gruwen.
Het is alleen tijd om die gedachte weg te duwen
en voor mezelf te kiezen.
Want ik wil mezelf niet in onze liefdesstrijd verliezen.