Niemand wist het

Voorzichtig pakte ik de scooter uit het schuurtje. Ik wilde namelijk niemand wakker maken, zodat ze zich gingen afvragen waar ik naar toe zou gaan op die vroege ochtend. Op die vroege zondagochtend. Zodra de scooter in de steeg stond, zag ik vanuit de verte een hoofd uit het raam steken. Het hoofd van mijn moeder. Haar lippen zag ik bewegen. ‘Wat?’, riep ik. ‘Waar ga je naar toe, lieverd?’, vroeg ze. ‘Gewoon.’ Ik startte mijn scooter, zette mijn helm op, sloot de poort en reed weg: op naar het station en naar hem.

Niemand wist waar ik die bewuste zondag naar toe ging. Ik had namelijk niemand op de hoogte gesteld, omdat ik dan allemaal vragen naar mijn hoofd geslingerd zou krijgen. Vragen die ik op dat moment niet kon beantwoorden en vragen waarvan ik bang was dat zij mij zouden gaan belemmeren, dus ik vond het allemaal best. Ik stapte de trein voor tweeënhalfuur in om hem vervolgens voor het eerst te zien.

De treinreis duurde niet zolang ik had verwacht, en gelukkig kon ik blijven zitten met maar twee overstappen, die perfect op elkaar aansloten. Af en toe probeerde ik een hoofdstuk af te lezen in mijn nieuwe boek, maar ik merkte dat ik het niet kon: Doorgaan met het lezen van “Niemand wist het”

Brrrrrrrrrrrp

Samen met hem sta ik onder de douche en bedenk ik mij hoe ik dit ga doen. Zal ik het gewoon in één keer eruit gooien alsof het niets is? Dat het dan maar gebeurt is? Hop, zand er over? Langzaamaan probeer ik het, maar net wanneer het wil ontglippen, bedenk ik mij dat het toch niet zo’n goed plan is. Het water dat over ons heen loopt, de hitte, de kleine ruimte waar we ons maar net kunnen omdraaien, zijn niet bepaalde goede omstandigheden om het te doen. Straks geeft hij mij nog een klap voor mijn harses, maar waar moet ik het dan doen? Even staar ik naar de shampooflessen en dan vraagt hij mij wat ik aan het doen ben. “Oh, niks. Ik ga er alvast uit. Zie je zo in je kamer, lieverd.” Ik droog mij gauw af en loop naar zijn kamer toe. Eindelijk. Tijd om het te laten gaan: brrrrrrrrrrrrp. De scheet is er uit.

Natuurlijk wist ik dat dit er aan zat te komen wanneer ik een relatie zou starten. Vrouwen moeten, net zoals mannen, elke dag het toilet te bezoeken om een grote boodschap te doen en laten elke dag wel een paar scheten. “Maar hoe ga ik dit doen als ik een vriend heb?”, bedacht ik mij elke keer wanneer ik zat te fantaseren over de toekomst. Doorgaan met het lezen van “Brrrrrrrrrrrp”

Het juiste moment

Ik voel hoe een hand mijn haar van mijn blote schouder weghaalt en zijn hand op die plek voor een paar seconden laat rusten. Het voelt vertrouwd, hét is vertrouwd. De huid van zijn hand die de huid van mijn schouder aanraakt, is iets wat ik eerder heb gevoeld. Iets waar ik eerder van heb genoten. Zijn hand verschuift langzaam van mijn schouder naar mijn bovenarm en dwingt mij om mij om te draaien. Ik draai mij om en zie dat hij voor mij staat. Nog steeds heeft hij mij vast bij mijn bovenarm. De verbazing die ik in mijn ogen heb, lijkt hij te zien. En zelfs te begrijpen. Zijn hoofd komt iets dichterbij, zodat ik kan verstaan wat hij zegt. Of ik even met hem naar buiten wil gaan. Hij wilt praten en dat kan niet hier. Voordat ik hem mijn antwoord heb gegeven of ik wel of niet met hem mee naar buiten wil, heeft hij die keuze al voor mij gemaakt. Hij trekt mij aan mijn arm, door de mensenmassa heen, naar buiten toe. Buiten laat hij mijn arm los en loopt hij een stukje verder, vastberaden dat ik hem zal achtervolgen. Doorgaan met het lezen van “Het juiste moment”

Tot nooit meer

Terwijl die ongelofelijke, lekkere beat van ‘On My Own’ van Miley Cyrus door mijn oren galmt, loop ik op de ritme van de muziek, alsof ik op de catwalk van de grootste modeshow loop, richting de bushalte. De wachtplek voor de bus staat vol met jonge guppies die net een paar maanden op het voortgezet onderwijs zitten en tussen die guppies zie ik wat oudere mensen er tussen staan. Wanneer ik wat dichterbij gekomen ben, spot ik een mooi, leeg plekje. Ik wurm mij tussen de menigte om die leegte op te vullen. Aan mij linkerkant zie ik een wat oudere dame. Ze kijkt naar de lucht. Ik kijk met haar mee. Een vliegtuig en wat vogels zie ik, terwijl Miley Cyrus nog steeds door mijn oren galmt. Uit het niets hoor ik aan mijn rechterkant ‘Hey, do you speak English?’ Ik kijk verschrikt en zie een jonge man met een stoppelbaardje staan.

Al die uren die ik spendeer op het station en bij de bushaltes waar ik weleens beland, zijn er altijd momentjes waarop ik mijn mobiel er bij pak. Met één tik op het beeldscherm ben ik verwijderd van de wereld waar ik op dat moment in leef en ben ik in het wereldje van het o-zo magische internet. Facebook. Doorgaan met het lezen van “Tot nooit meer”

Liefdevolle wraak

Diep van binnen twijfel je. Je twijfelt of je wel ‘ja’ had moeten zeggen wanneer ik aan je vroeg of je met mij af wilde spreken. Diep van binnen ben je bang dat ik iets van plan ben. Van plan om je keihard terug te pakken. Je bent bang dat ik jou pijn zal doen, zoals jij mij pijn hebt gedaan. Bang dat ik jou zal vallen als een baksteen, terwijl je net zo’n best hebt gedaan om bij mij terug te zijn. Bang dat ik met haatgevoelens tegenover je zal zitten en dat het ongemakkelijk wordt. Je hebt geen idee wat je van mij kan verwachten en hetzelfde geldt voor mij. Ik heb ook geen flauw idee wat ik van jou mag én kan verwachten. Zal je mij een hand, knuffel of kus geven bij de ontmoeting? Pak je mijn hand als we samen naar het terras lopen waar we een drankje zullen gaan doen? Schuif je mijn stoel naar achteren en pak je mijn jas aan, zodat ik kan gaan zitten? Bestel je mijn favoriete drinken, ijsthee, voor mij en vraag je waarom ik met je af wilde spreken? Of doe je net alsof er niks aan de hand is en dit onze allereerste date is? Doorgaan met het lezen van “Liefdevolle wraak”