Niet als een gemis

We zitten tegenover elkaar.
Jij vrij, ik vastgebonden.
Jij verlangend naar de waarheid,
ik wachtend om te biechten over mijn zonden.
Je kijkt me aan en in jouw ogen zie ik de pijn.
Pijn dat ik veroorzaakt heb,
maar het heeft helaas zo moeten zijn.

Je vraagt of ik nog van je houd.
Natuurlijk, houden van doe ik.
Alleen is de liefde tussen ons al een langere tijd wat te koud.
Hoe het kan zijn dat jij je zo voelt?
Ik kan het niet verklaren,
want deze situatie is door de golven van de zee
zo op ons strand gespoeld.

Je vraagt of er een ander in beeld is,
dat is iets wat je nu gokt en waarin jij je vergist.
Je vraagt je nog meer dingen af,
maar wat ik me afvraag,
is of jij je afvraagt
of ik mij nog dingen afvraag.
Dat doe je niet.

Je allerlaatste vraag,
of jij de liefde van mijn leven bent.
Je ziet twijfeling in mijn gezicht,
en eerlijk is eerlijk:
ik zie een leven zonder jou
niet als een gemis.

Deur

Herinner jij je nog?
Herinner jij je nog dat jij degene was
die de hendel van de deur naar beneden hield
en jij huilend en krijsend aan mij vertelde
hoe ik ‘ons’ wel niet had vernield?
Je zorgde ervoor dat die deur
op een kier stond
en die kier moest ervoor zorgen
dat jij op elk moment weg kon.
Terwijl ik met al mijn kracht
die deur en jou probeerde tegen te houden,
maar zo sterk was ik blijkbaar niet
en dus sloot je de deur en verliet.

Nu heb ik eindelijk datgene geaccepteerd,
maar besluit jij weer plots in mijn leven te komen.
Waardoor ik ongewenst weer
met jou word geconfronteerd.
In plaats van dat je die deur
na jaren gesloten wilt houden,
wil je die deur nu weer op een kiertje houden.
Om zo af en toe in mijn leven te kunnen glippen
en om mij dan te vertellen
dat je mij begint te missen.
Maar weet dat ik die deur nu weer met alle kracht
probeer tegen te houden,
want ik heb namelijk nu iemand anders in mijn leven
waar ik van probeer te houden.

Friends with benefits

Vanaf het moment dat wij elkaar ontmoetten, dacht ik dat onze intenties hetzelfde waren
Jij vertelde dat je niet op zoek was naar een relatie, dus liet ik de hele gedachten van ‘samenzijn’ varen
We kwamen al gauw op het idee om met elkaar af te spreken, dus vroeg ik wat je wilde doen
En bood aan om een drankje in een café te doen
Dat wilde je niet. Je wilde ergens afgelegen met de auto staan
Toen werd ik eraan herinnerd dat wij ‘friends with benefits’ zijn en voor de buitenwereld doen alsof we niet voor elkaar bestaan

Iedere keer wanneer ik je zie
En mijn vingertoppen over jouw lichaam laat glijden
Jou op jouw lippen kus en wij samen de ‘liefde’ bedrijven
Is het moeilijker voor mij om de gedachte van ‘samenzijn’ en het feit dat wij ‘friends with benefits’ zijn van elkaar te scheiden

Ik accepteerde op een gegeven moment dat jij je eigen dingen deed, en ik de mijne
Het idee dat we elkaar alleen voor de seks zagen, vonden we beiden het fijne
Tot ik ervoor koos om minder van mij te laten horen, dat was het moment dat jij ervoor koos om te zeuren
Je vond het jammer dat je me niet elke dag sprak, omdat je dacht dat ik je dan vergat
Dus vroeg ik het nog een keer wat je nou wilde, maar iets serieus beginnen met mij
De gedachten daarvan, kwam voor jou te dichtbij en besefte ik dat ik mijn energie hieraan verspilde

Iedere keer wanneer ik je zie
En mijn vingertoppen over jouw lichaam laat glijden
Jou op jouw lippen kus en wij samen de ‘liefde’ bedrijven
Is het moeilijker voor mij om de gedachte van ‘samenzijn’ en het feit dat wij ‘friends with benefits’ zijn van elkaar te scheiden

De laatste paar keren dat ik je zag om alleen van jouw lichaam te genieten, begon ik te twijfelen aan de intenties die je hiervoor aangaf
Want welk persoon kust degene op haar voorhoofd, houdt haar hand vast alsof het zijn bezit is, als je het niet doet voor de love?
Daarom dacht ik dat we stappen vooruit aan het maken waren
En de gevoelens die bij mij opkwamen, was ik puur voor jou alleen aan het sparen
Tot op de dag dat jij mij vertelde dat je ‘dit’ liever zo houdt
En vanaf dat moment besefte ik dat mijn serieuze intenties en verliefdheid voor jou hierbij ophoudt

Iedere keer wanneer ik je zie
En mijn vingertoppen over jouw lichaam laat glijden
Jou op jouw lippen kus en wij samen de ‘liefde’ bedrijven
Is het moeilijker voor mij om de gedachte van ‘samenzijn’ en het feit dat wij ‘friends with benefits’ zijn van elkaar te scheiden

Straks wordt er een aanslag gepleegd

Na een treinreis van anderhalf uur stappen we uit op Amsterdam Centraal voor onze overstap. Vanuit de verte zien we dat er een lange rij bij de roltrap staat om naar beneden te kunnen. Ik stel voor om een stuk verder te lopen en daar de trap te nemen, maar hij is het niet met mij eens. ‘We nemen gewoon deze, dat zal wel even snel zijn.’ Na wat tegenstribbelen leg ik mezelf er maar bij neer. Dan maar samen met deze menigte de roltrap af.

Natuurlijk vind je dat. Je gaat alleen met haar omdat ze een kut heeft.

Het moment dat we eindelijk aan de beurt zijn en ik mijn voet op de tree zet, bedenk ik dat we ons bevinden in een menigte: een groot aantal mensen bij elkaar. Dit beangstigt mij, aangezien niet heel lang geleden de aanslagen in Brussel plaatsvonden en het nu wel erg dichtbij komt. ‘Straks wordt er een aanslag gepleegd…’, zeg ik zachtjes tegen hem. Continue reading “Straks wordt er een aanslag gepleegd”

Toch nog medelijden

Iets in mij zei dat ik waakzaam moest zijn. De pijn in mijn buik zei mij dat ik niet langs de bibliotheek moest lopen, dat ik hier gewoon het straatje in moest. De signalen die mijn lichaam mij gaf, negeerde ik. Ik liep toch richting de bibliotheek met mijn oordopjes in, zodat ik ‘in mijn eigen wereld’ verder kon lopen. Naarmate ik verder liep en dichterbij de plek kwam, wat ik eigenlijk ontwijken moest, was het al te laat om om te keren zonder dat het zou opvallen. Diegene die ik al heel mijn leven probeer te ontwijken, zat daar op het bankje voor de bibliotheek met een knalgeel jasje aan, zwarte muts op en een paar volle plastic tassen bij zijn voeten.

Een man die mij verwekt heeft, die ik al meer dan twaalf jaar niet gesproken heb, niet meer van zo dichtbij gezien heb en die verschrikkelijke dingen gedaan heeft. Dingen die niet te vergeten en te vergeven zijn.

Op dat moment werd ik wakker geschud uit ‘mijn eigen wereld’ en stond ik even stil, om te kunnen nadenken wat ik moest doen, wat het verstandigst was. Het enige wat ik kon bedenken, was om langs hem te lopen en de moed bij elkaar op te rapen die ik al jarenlang aan het vermijden ben. Geconfronteerd worden met hem wilde ik niet en daarom besloot ik, in die paar seconden dat ik had, om achter hem langs te lopen. Continue reading “Toch nog medelijden”