VERGIST

Daar stond je dan.
Na al die maanden stond je doodleuk in mijn zicht.
Het onherkenbare gevoel dat ik die maanden had
wanneer ik aan jou dacht,
werd weer bij het zien van jou
vervangen door gemis.
Het verraste mij dat ik jou zo plotseling zag,
maar gedag zeggen
en vragen hoe het nou
na al die maanden met jou gaat,
schoot bij mij in het verkeerde keelgat.
Er was namelijk een drempel die mij tegenhield,
want in mijn ogen heb jij alles wat wij hadden vernield.
Het moment dat ik jou namelijk het allerhardst nodig had,
was het moment dat jij mij vergat.
Je vergat mij en de momenten dat ik er wel voor jou was,
maar waar was jij dan toen ik jou nodig had?
Het weer zien van jou maakte inderdaad plaats voor gemis,
maar het herinnerde mij vooral
dat ik mij in al die jaren
in jou heb vergist.

Advertenties

GEEN GEMIS

We zitten tegenover elkaar.
Jij vrij, ik vastgebonden.
Jij verlangend naar de waarheid,
ik wachtend om te biechten over mijn zonden.
Je kijkt me aan en in jouw ogen zie ik de pijn.
Pijn dat ik veroorzaakt heb,
maar het heeft helaas zo moeten zijn.
Je vraagt of ik nog van je houd.
Natuurlijk, houden van doe ik.
Alleen is de liefde tussen ons al een langere tijd wat te koud.
Hoe het kan zijn dat jij je zo voelt?
Ik kan het niet verklaren,
want deze situatie is door de golven van de zee
zo op ons strand gespoeld.
Je vraagt of er een ander in beeld is,
dat is iets wat je nu gokt en waarin jij je vergist.
Je vraagt je nog meer dingen af,
maar wat ik me afvraag,
is of jij je afvraagt
of ik mij nog dingen afvraag.
Dat doe je niet.
Je allerlaatste vraag,
of jij de liefde van mijn leven bent.
Je ziet twijfeling in mijn gezicht,
en eerlijk is eerlijk:
ik zie een leven zonder jou
niet als een gemis.