Misschien ooit

Vanaf het moment dat ik hier zit, zie ik af en toe vanuit mijn ooghoeken hem naar mij gluren. Heel even doet hij dat. Af en toe lach ik, maar besteed er voor de rest geen aandacht aan. Misschien zo.

Ik loop naar binnen met het doel om een ander liedje op te zetten. In de kleine ruimte waar dat zou moeten gebeuren, voel ik iemand naar mij kijken. Zal hij het zijn? Voorzichtig draai ik mijn hoofd om. Hij is het. ‘Wat ga je doen?’ Even negeer ik het en bedenk ik wat ik daadwerkelijk zou willen doen. Hoe hij hier tegenover mij staat, hoe graag ik hem naar mij wil toetrekken. Gewoon hem even naar mij toetrekken, zodat hij dichterbij is. Doorgaan met het lezen van “Misschien ooit”