WEGRENNEN

Ik zie mama kleding verzamelen
en die kleding in tassen proppen,
om daarna die tassen met kleding
voor papa te verstoppen.
Papa mag niet weten wat mama van plan is,
want dan wordt papa pissed.
Papa wil je namelijk niet boos maken,
anders gaat papa slaan, schoppen en schreeuwen.
Dat zal mama dan weer aan het huilen maken.
Daarom pakt mama die tassen ook in,
om die tassen een voor een
naar de buurvrouw te brengen.
Zodat wij straks met zijn drietjes
voor papa kunnen wegrennen.

Advertenties

GEEN VADER, WEL EEN PAPA

‘Hoi pap!’ roep ik richting de keuken, terwijl ik de deur van de woonkamer openmaak. Mijn ogen schieten automatisch naar de glazen tafel met een heleboel enveloppen erop. Nieuwsgierig loop ik naar de tafel toe en kijk ik of tussen al deze enveloppen ook een envelop voor mij bestemd is. Vreemd kijk ik op. Niet vanwege de reden dat er één voor mij is, maar omdat de envelop afkomstig is van een andere gemeente waar ik in woon en hij al is opengemaakt. Snel gris ik de brief eruit en lees ik globaal de tekst door. ‘Pap! Ze vragen of ik weet waar mijn vader is’, schreeuw ik naar de keuken.

Sinds dat ik zeven jaar ben, weet ik niet beter. De blonde lange man met een best grote neus die een relatie met mijn moeder heeft, destijds bij ons is komen intrekken en waar ik totaal niet op lijk, is mijn papa. Een papa die ieder kind op deze wereld maar kan wensen. Vroeger deed en nu doet hij alles wat een vader in zijn kinds leven hoort te doen. Iets wat de mijne niet kan bieden: mijn biologische vader.

Want in een leven van een kind hoort een papa te zijn die je elke avond voordat je gaat slapen, je voorleest. Het er voor over heeft om elke zaterdagochtend vroeg op te staan, zodat hij je naar zwemles kan brengen. Met je naar de bibliotheek gaat en samen uren in de boeken rond te neuzen. Continue reading “GEEN VADER, WEL EEN PAPA”